فصل هفتم مسائلى از احكام صيد شرائط مملوكيت حيوان براى صياد 1 - حيوانى كه در دام و شبكهء صياد واقع مىشود و نمىتواند خارج شود ، مملوكِ ناصب آلت براى اصطياد مىشود ؛ و به خارج شدن اتفاقى و پريدن ، از ملك او خارج نمىشود . و با مجرد فرو رفتن در محلى از زمين شخص و آشيانه كردن در خانهء او ملكيت حاصل نمىشود ، بلكه در نصب آلت صيد براى اصطياد ، مالك مىشود ؛ و تا مالكيّت محقّق نشده ، آخذ و صائدِ ديگر آن را مالك مىشود ؛ مگر آن كه محلى را مهيّا كند با خصوصيّتى براى اصطياد و واقع شود در آن و از امتناع خارج شود ، كه مالكيّت صاحب اين عمل خالى از وجه نيست . و همچنين اگر اغلاق باب بر حيوان كرد و محلَّى براى خروج نداشت ، يا در مضيق آن را قرار داد به قصد اخذ و اصطياد ، مالك مىشود ؛ و معتاد بودن آلت براى اصطياد شرط نيست و اخذ و اصطياد به اين گونه امور صادق است . نيّت قطع ملك و اعراض از صيد و خروج از ملك و اگر صيدى را اخذ كرد و از دستش رها كرد به نيّت قطع ملك ، زائل مىشود ملكيّت ، و ثابت مىشود براى ديگرى اگر صيد كرد بنا بر اظهر ؛ و بدون نيّت قطع ، محل تأمّل است و اظهر لحوق به اصل آن است به زوال سبب مملِّك ، كه اخراج از امتناع با نيّت تملَّك باشد ، كه با انتفاء هر كدام منتفى مىشود . و به اعراض خارج مىشود از ملك ، هر چه با نيّت تملَّك ، مملوك است ؛ و به اباحه